W pierwszej sali wystawiono zabytki /w większości XIX w./ reprezentujące różne dziedziny rzemiosła artystycznego. Typowymi przykładami mebli  z 1. poł. XIX stulecia są m.in. biedermeierowskie krzesła i fotel z charakterystycznym „wachlarzowym” oparciem; ważnym elementem wystroju mieszczańskiego wnętrza był zegar w drewnianej obudowie w kształcie antycznego portyku.

W serwantce, na kątówce, komodzie i stołach eksponowane są  wyroby ceramiczne, m. in. XIX w.  angielskie naczynia fajansowe oraz stołowa porcelana z 2. poł. XIX w. pochodząca z wiedeńskiej, niemieckiej i czeskiej wytwórni.

W specjalnej gablocie prezentowane jest zabytkowe szkło /m. in. szklanice, pucharki, kieliszki, karafki, paterki/ głównie z czeskich i polskich hut, ale także niemieckich i rosyjskich. W okresie biedermeieru (1815- 1848) bardzo popularne stało się tzw. czeskie szkło, które charakteryzowała wyrazista barwa i dekoracja wykonana przeźroczystymi kolorowymi farbami emaliowymi. Ciekawymi przykładami tej dziedziny rzemiosła artystycznego są rubinowa cukiernica z 1840 r. /rodzaj barwienia masy szklanej tlenkiem złota, miedzi/ oraz kabaret do przypraw z czerwonego szkła z typową dla kultury mieszczańskiej dekoracją /motyw czterolistnej koniczyny/ wykonaną białą emalią.

Ekspozycję uzupełniają obiekty z XVIII w., tj. lichtarze a także obrazy przedstawiające martwą naturę malowane techniką olejną na płótnie, desce i blasze miedzianej /malarstwo zachodnioeuropejskie/.

Drugą część wystawy tworzy zbiór  zabytkowych sreber, które prezentują wysoki poziom artystycznego kunsztu. Eksponaty prezentowane w czterech gablotach zostały podzielone ze względu na funkcję, jaką  niegdyś pełniły. 

Niewielką część stanowią  zabytki sakralne, związane z liturgią katolicką oraz kultem maryjnym, m. in. kadzielnica z poł. XVIII w., korony z obrazów słynących łaskami z XVIII i XIX w.

Na ekspozycji prezentowany jest również zespół przedmiotów przeznaczonych do użytku domowego: fragmenty zastaw stołowych, przybory toaletowe, a także służące oświetlaniu pomieszczeń: lichtarze i świeczniki.

Skromną ilość damskich ozdób biżuteryjnych, rekompensuje zbiór balowych torebek z XIX I XX w. /okres międzywojnia/.

Ważną pozycję  w kolekcji muzealnej zajmują akcesoria stroju kontuszowego. Polski strój narodowy;   ukształtowany  pod wpływem kultury Orientu, z noszoną przy boku karabelą  zdobiła kunsztownie wykonana biżuteria, m. in. srebrne pasy, guzy do żupana i kontusza, brosze, szkofie.

Na wystawie eksponowane są głównie srebra wyprodukowane na terenie ziem polskich, mniej liczne w czasach przedrozbiorowych, większość w XIX w. przede wszystkim na terenie zaboru austriackiego ale również rosyjskiego i pruskiego. Prezentowane obiekty pochodzą zarówno z dużych ośrodków sztuki złotniczej: Wrocław, Wiedeń, Moskwa, Petersburg, Cork, Londyn, Paryż ale również mniejszych, krajowych wytwórni: Warszawa, Kraków, Lwów, Leszno, Grodno oraz Rzeszów.